Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

Germaine Kruip: Only the Title Remains

Daytime

Verstuur een melding dat dit ding ongepast is

Een willekeurige associatie bij het zien van dit werk: het gevoel van betovering wanneer water van een rivier een dansende reflectie op de wand van een brug veroorzaakt. Een schouwspel dat zich gedurende de dag verplaatst met de draaiing van de zon. Dit moment zou je in willen lijsten om het thuis op te kunnen hangen.

De titel van het kunstwerk Daytime (2004 – 2009) suggereert een beheersbaarheid van het begrip ‘tijd’. Alsof de tijd bevroren is. Dit idee schakeert met het idee van compositie, dat Kruip toepast op de werken Counter Composition II (2007), Counter Shadow II (2008), Counter Composition III (2008) en Counter Shadow III (2008) waar de migratie van licht, schaduwwerking, spiegeling en reflectie beelden construeert en deze tot compositie maakt.

Bij Daytime (2004-2009) draaien bovengenoemde elementen van licht, schaduwwerking, spiegeling en reflectie in een eenduidige beweging door de ruimte. Plots dringt de buitenwereld de ‘werkelijkheid’ naar binnen. Hier worden geen variërende beelden geconstrueerd, maar de compositie behoudt hier een consequente vorm. Het idee van een draaiende zon wordt de ruimte in geworpen, een visuele notie van het verstrijken van tijd.
Daytime (2004-2009)werd eerder uitgevoerd in 2004 in het Stedelijk Museum Amsterdam, in het Dar Si Said Museum in Marrakesh in 2005 en in The Reliance (The approach Gallery), London in 2006.

“In Daytime maakte Kruip een raam in het van buitenlicht verstoken nieuwe gebouw van het Stedelijk. Het refereert aan haar eerste werk in het oude gebouw van het Stedelijk, Two Seconds. Daarin maakte ze een trap naar een raam dat uitzicht bood op de wereld buiten het museum. “Het ontstond uit het verlangen iets echts te laten zien in een museum. Zodra je een museum in stapt, zet je een bril op om te gaan interpreteren. Het raam deed een poging dat te doorbreken.” Wanneer je je realiseert dat Daytime de enige plek is waar licht van buiten de museumzalen binnendringt, krijgt het extra betekenis. Want behalve dat het de toeschouwer naar het raam lokt om naar buiten te kijken, is het een subtiel verwijt aan het gesloten karakter van het museum. Zeven staande spiegels wentelen in het raam op de derde verdieping. De spiegels hebben een matzwarte en een reflecterende zijde en veroorzaken een aanzwellend en krimpend schaduw- en lichtspel dat het ritme heeft van een kalme ademhaling. Als je het raam nadert wordt het onrustiger. En wanneer je de stad via de wegdraaiende spiegeldelen probeert te volgen, is de kans groot dat het je gaat duizelen. Als een spiegel een geheugen heeft, dan wordt je beeltenis de stad in geworpen, over het IJ, de verte in, en kruipt de stad op haar beurt via dit kleine oog in het gezicht van het museum het gebouw in en nestelt zich in je geheugen. Hoe licht kan een werk zijn? Om dit werk te doen ontstaan, is er eigenlijk vooral veel weggehaald. Andere kunstenaars die zoeken naar manieren om een mentale ruimte te creëren, laten net als Kruip hun werk vooral bestaan uit het weghalen en wegsnijden van materiaal.”
‘Een ander landschap: het immateriële in kunstwerken dwingt tot nadenken over wat je ziet als je ergens naar kijkt.’, Maria Barnas in De Groene Amsterdammer 17 juli 2004

Daytime (2004 - 2009)
Site-specific installatie
Spiegel, roestvrij staal

Bijdragen
Ciska Borsboom 
Reacties