A Shimmering of Grey
Een schildering van kleur, tijd en licht wordt ingekaderd in het voormalige kantoorkabinet van het museum. Een spel met het kleurenspectrum van licht. De bron van het licht is het daglicht en valt uiteen in blauw licht (het licht van de lucht, daglicht) en in oranje licht (binnenlicht). Door een mechanische – kunstmatige – sturing vallen beide kleuren samen in een grijs, neutraal licht. Een kleur die niet voorkomt in het natuurlijke kleurenspectrum.
Van Doesburg over ‘grijs’
Bijzonder van toepassing op het oeuvre van Germaine Kruip, op de werken Counter Composition II (2007), Counter Shadow II (2008), Counter Composition III (2008), Counter Shadow III (2008), en op A Shimmering of Grey (2007 - 2009) in het bijzonder is onderstaande tekst van Theo van Doesburg:
“Bij een decoratieve toepassing van kleuren gaat het alleen om een smaakvol effect van de kleuren in de ruimte. Door middel van kleur (ornament) wordt de ruimte verfraaid en wel zonder dat er een organisch verband bestaat met de constructie. De kleur wordt alleen gebruikt om de constructie te verhullen. Constructie en schilderkunst staan niet in wezenlijke samenhang tot elkaar. Ze bestaan naast elkaar en niet door elkaar en zorgen daardoor niet voor een 'synoptisch' effect.
Het principe van het decoratieve en het ornamentale is in essentie gebaseerd op het herhalen van een motief, een herhaling die door de factor ‘tijd' wordt opgeroepen. De oplossing van de kleur in de architectuur is identiek aan de oplossing van het tijdsmoment in de schilderkunst. Pas nu, in de twintigste eeuw, hebben we ingezien dat het op geestelijke armoede berust deze oplossing te zoeken in de herhaling van een ornament. Oosterse tapijten en het daarvan afgeleide behang vallen ook onder het principe van de herhaling. Herhaling is van oudsher karakteristiek voor elke schilderkunst die wordt voortgezet in de ruimte en zich dus uitbreidt in de tijd. Hetzelfde geldt zowel voor schilderkunst als voor architectuur, zowel voor muziek als voor poëzie. Het probleem is ongewijzigd gebleven, slechts de middelen en de uitdrukkingsmogelijkheden zijn veranderd. In plaats van illusionistisch zijn ze nu reëel. De herhaling van een thema in de muziek is net zo decoratief als het regelmatig terugkeren van bepaalde bouwelementen. Het begrip symmetrie, dat zelfs vandaag de dag nog wordt gehanteerd door bepaalde architecten (Le Corbusier, Loos, Oud enz.) is eveneens geënt op het principe van het decoratieve en het ornamentale.
[…]'Terug naar de rationele constructie, weg met het ornament', dat was een jaar of vijftien geleden de reactie, die viel te beluisteren. Het gebruik van ornament werd gezien als een misdaad en de kleur werd volledig verbannen uit de architectuur. Men schiep slechts nog 'grijs in grijs'. De wereld van de kleur hield op bij de grens van de constructie. De architectuur werd naakt, vel over been. […]Later, of beter gezegd in de praktijk, zag men dat deze elementaire, grijze architectuur uitdrukkingsloos en 'blind' was. In een sfeer van fanatieke verheerlijking van het 'zuiver-utilitaire' en 'zuiver-functionele' heeft men zich slechts tot het praktische en feitelijke beperkt en ging men volledig voorbij aan de behoefte van het 'oog', van de 'tastzin' en van de 'geest'. De moderne mens heeft een even grote behoefte aan kleur als aan licht.”
Bron: artikel Theo van Doesburg in aan de Aubette* gewijd nummer van De Stijl in 1928
- De Aubette (1926-28) is een neoclassicistisch gebouw (dat al stamt uit de 13e eeuw) aan de noordzijde van Place Kléber in de Franse stad Straatsburg, dat bekend werd door de modernistische interieurs ontworpen door Theo van Doesburg, Hans Arp en Sophie Taeuber-Arp.
A Shimmering of Grey (2007 - 2009)
Site-specific installatie
Gekleurd plexiglas, staal
Bijdragen
CiskaReacties
