Jonas Dahlberg, Safe Zones No 11 (2006)
Misschien is het tijd voor een toiletbezoek?
Helemaal achterin Museum De Paviljoens bevinden zich de toiletten. Kunstenaar Jonas Dahlberg is benieuwd hoe bezoekers reageren op de bewakingsmonitor die je daar treft. Laat je vooral niet weerhouden en neem een kijkje achter de toiletdeuren. De bewakingsmonitor vormt samen met wat je daar ziet de site specific installatie Safe Zones No 11.
Jonas Dahlberg maakt installaties waarin hij architectuur en film combineert. In zijn werk staat centraal hoe de toeschouwer de ruimte beleeft. Dahlberg is gefascineerd door de blik waarmee mensen kijken en bekeken worden en hoe dit het menselijke gedrag beïnvloedt. Zijn interessegebied is de menselijke psyche en ons geheugen in relatie tot architectonische en stedenbouwkundige ruimte. Daarnaast speelt in het werk van Dahlberg de weergave van eigentijdse architectuur in een model een rol.
Andere edities van Safe Zones zijn te vinden in Zentrum für Kunst und Medientechnologie in Karsruhe / Duitsland; in Restaurant Riche in Stockholm / Zweden; en Austellungshalle Zeitgenössische Kunst in Münster / Duitsland.
De thematiek van Safe Zones komt overeen met die van Dahlbergs werk Invisible Cities, dat deel uitmaakte van de tentoonstelling De stedelijke conditie (2006) in Museum De Paviljoens. Deze grote installatie bestaat uit een film, en een Wallpaper met 14.000 namen van zogenaamde Invisible Cities. In de filminstallatie krijg je als toeschouwer het gevoel door een stad te vliegen. Er is geen mens te zien in deze nieuwe stad; er heerst volledige rust. Kijk je naar een maquette? Of naar een computeranimatie? Wanneer je je gaat realiseren dat het een echte stad betreft, begint het enigszins beangstigend te worden.
Dahlberg groeide zelf op in een Invisible City; een stad met tussen de 10.000 - 100.000 inwoners. Een Invisible City is een In between City, groter dan een dorp en kleiner dan een grote stad. Ze speelt geen noemenswaardige rol in het nieuws, zoals grote steden dat doen. Een Invisible City is bekend bij de bewoners, maar onzichtbaar voor de rest van de wereld. Met de benaming Invisible Cities verwijst Dahlberg naar het beroemde boek Le Citta Invisibili (1972) van Italo Calvino.
Jonas Dahlberg typeert Almere als een Invisible City die zichtbaar aan het worden is. Met zijn 180.00 inwoners is Almere wat betreft inwoneraantal te groot voor een Invisible City. In psychologisch opzicht wordt Almere echter nog steeds ervaren als een Invisible City. Dit heeft te maken de opbouw van de stad en de eenvormigheid van de architectuur. Met het nieuwe stadscentrum van OMA / Rem Koolhaas begint hier verandering in te komen en krijgt Almere geleidelijk aan een grootstedelijke allure. Veiligheid in de openbare ruimte en de controle hiervan zijn aspecten die deel uitmaken van dit stedelijke leven.
Jonas Dahlberg
1970, Uddevalla, Zweden
Safe Zones No. 11, 2006
Maquettes, bewakingscamera's, monitor
aankoop 2006, Museum De Paviljoens
Tekst: Mireille de Putter
Bijdragen
CiskaReacties
