Mario Airò, Zonder Titel (1993 - 2001)

Vier paaltjes met een drukknop langs het fietspad geven de plaats aan, maar het werk verschijnt pas als iemand op het knopje drukt. Vanuit de bomen draagt een mannenstem een gedicht voor:

Temples and wild lands will be mine
When I name them with my tongue
According to the proper ritual words
Of whatever kind that truthful tree is,
Which I have heard pronounced by my own voice

Temple and wild lands be mine up to that point on the left
Of whatever kind that truthful tree is,
Which I have heard pronounced by my own voice
Temple and wild lands be mine up to that point on the right
Between these points, I have pronounced according to the proper ritual words,

Temples and wild lands be mine
To place, observe and interpret1

Mario Airò heeft deze geluidssculptuur al in 1993 ontwikkeld voor de tentoonstelling Sonsbeek 93.2 Het werk is gebaseerd op een formule waarmee Haruspices (waarzeggers) in de Romeinse tijd een stuk lucht wijdden om voorspellingen over de toekomst af te lezen. In een boek over planologie en het concept stad las Airò een passage waarin een waarzegger bepaalt of een stuk land geschikt is om een stad te worden. De waarzegger klimt hiervoor op een heuvel en bakent met behulp van een aantal bomen een stuk lucht af. Vervolgens spreekt hij een formule uit en gebruikt de vlucht van de vogels in het afgebakende gebied om te bepalen of die plek geschikt is om de stad te bouwen. De toekomst van het stuk land wordt door de spreuk bepaald. Deze spreuk is in Zeewolde tussen de bomen te horen.

Licht, kunst en electriciteit
De installaties van Mario Airò nemen veel verschillende vormen aan. Het kunnen objecten zijn, maar vaak zijn ze immaterieel en bestaan ze uit geluid, licht en tekst. Hij verwijst naar literatuur, (kunst)geschiedenis en alledaagse objecten zonder een eenduidige interpretatie af te dwingen. Voor de Biënnale van Venetië in 1997 verlichtte hij een ruimte met diffuus blauw licht, liet zachte achtergrondmuziek klinken en zette er een functionerende frisdrankautomaat neer. In zijn installatie Pulse (2000) verlicht stroboscooplicht een zonnepaneel op de muur. De energie die zo wordt opgewekt is voldoende om een cdspeler te laten spelen.

Het ritme van de muziek – experimentele muziek met teksten ontleend aan mythologie over het ontstaan van de wereld – bepaalt het knipperen van de lamp.1
Met zijn ingrepen in de (openbare) ruimte beïnvloedt Airò de manier waarop je een plek ervaart. De geluidssculptuur in Zeewolde is niet oorspronkelijk voor deze plaats gemaakt, maar wint hier wel aan betekenis.
Nergens lijkt de stem die het land wijdt en naar de toekomst kijkt meer op zijn plaats dan hier, op het nieuwe land dat nog zo kort geleden is vormgegeven en ingericht.

Annick Kleizen

Mario Airò, 1961, Pavia, Italië
Zonder titel (1993-2001)
Geluid, drukknop op zwart/witte paaltjes, eerste uitvoering Sonsbeek Arnhem, 1993
Locatie Zeewolde, De Verbeelding ( zie Plattegrond a)
Collectie De Verbeelding

1 Jan Brand, Catelijne de Muynk, Valerie Smith (red), Sonsbeek 93, bij de tentoonstelling Sonsbeek 93, 5 juni26 september 1993 Arnhem, p. 233
“Gewijd gebied en wild land moeten zo van mij zijn, tot waar ik er met mijn eigen woorden naar behoren beslag op heb gelegd. Wat voor boom die echte boom ook is, waarvan ik weet dat ik die echte boom ook is, waarvan ik weet dat ik die genoemd heb, moet gewijd gebied en wild van mij zijn ter rechterzijde. Daartussen moet van mij zijn zoals ik weet dat ik het naar behoren genoemd heb, door het trekken van grenslijnen, door het kijken, door het interpreteren.’’
2 In het park Sonsbeek in Arnhem vinden sinds 1949 om de paar jaar, op onregelmatige basis, tentoonstellingen plaats, waar actuele kunst te zien is in de open lucht. Sonsbeek 93 liep van 5 juni tot 26 september 1993. zie ook noot 1

Website Mario Airò bij Galerie Greta Meert

© Museum De Paviljoens