Marius van Beek, Zeespiegel (1983-1986)
In Lelystad contrasteert het ruwe, aardse steen met het spiegelende staal dat de omgeving weerkaatst. Hoewel er geen echt water meer tussen de zuilen staat, maakt Zeespiegel (1983-1986) ook in deze vorm de bijzondere situatie van de plaats zichtbaar.
-
©Kunstwacht Lelystad
Ooit stond er water tot aan het glas boven in de Zeespiegel (1983-1986) van Marius van Beek. In 1983 werd het werk in het kader van de percentageregeling op het grasveld bij het Centrum voor Kunstzinnige Vorming in Lelystad geplaatst. Toen was de verwijzing naar de voormalige Zuiderzee veel letterlijker dan nu: tussen de twee taps toelopende natuurstenen zuilen stonden twee glazen platen. Zo werd een bak gevormd waarin water de hoogte van de voormalige zeespiegel aangaf.
Duurzaamheid
Marius van Beek noemde dit zelf meermaals het gaafste werk dat hij ooit gemaakt had, maar al snel kwam er een barst in één van de glazen platen. In de jaren die volgden ontstonden er ondanks reparaties en het vernieuwen van de glasplaten herhaaldelijk barsten in het glas. Niemand kon vertellen waarom het glas niet heel bleef en uiteindelijk werd er over gedacht het werk af te breken. Van Beek deed toen het voorstel om zijn werk aan te passen: in plaats van echt water te laten zien zouden spiegels en brokken gesmolten glas het water suggereren. In 1986 is het werk in zijn nieuwe vorm opgeleverd – met gepolijste stalen platen voor de duurzaamheid in plaats van spiegels.
Voordat hij zich in steengroeven liet inspireren door de steen zelf, door de grillige vormen waarin het gespleten wordt, maakte Van Beek figuratieve werken. In eerste instantie met klassieke materialen als klei, steen en brons en met thema’s ontleend aan de klassieke oudheid en zijn katholieke achtergrond.
Tegen vernieuwingen in de kunst
Van 1950 tot 1974 schreef Van Beek artikelen over beeldende kunst voor het dagblad De Tijd. Aanvankelijk had hij ook als schrijver weinig op met de vernieuwingen in de kunst in de jaren zestig, maar uiteindelijk werd ook hij vrijer in zijn thematiek en materiaalgebruik. In de periode waarin Zeespiegel (19831986) ontstond, maakte Van Beek meerdere werken die bestaan uit grote ruwe brokken steen die zo uit de groeven losgebroken lijken te zijn. Zijn bezoeken aan steengroeven lieten hem steen op een heel andere manier zien dan de rechte blokken die hij daarvoor gebruikte ooit hadden gedaan. “In een dergelijke groeve krijg je een kosmisch gevoel, daar onderga je dat steen de oerbodem is van alles waar wij op leven.”2
Annick Kleizen
Marius van Beek, Zeespiegel
Marius van Beek, 1921-2003
Zeespiegel (1983-1986)
Ggraniet, staal, gesmolten glas, 4 m hoog
Locatie Lelystad, Agorabaan
Collectie Gemeente Lelystad
1 Marius van Beek in: Liesbeth BrandtCorstius, Marius van Beek (e.a.), Marius van Beek: Beelden, Venlo 1991, p. 15
Bijdragen
CiskaReacties
Ezra