Roman Signer, Windkabine (2001)

In deze seconden spelen de sculpturen van de Zwitserse kunstenaar Roman Signer zich af. Hij noemt ze zelf Kurzzeitskulpture: ze verschijnen, verdwijnen weer en leven voort in foto’s, super 8 film, video en de sporen die ze achter hebben gelaten. Zo heeft hij talloze explosies laten plaatsvinden, maar hij maakte bijvoorbeeld ook een fonteintje achter in een bestelwagentje, Fontana di Piaggio (1993).
Ook als het werk geen blijvend object is, ziet Signer het toch als sculptuur: hij houdt zich immers bezig met de ruimte en wat er in de ruimte gebeurt. In zijn kunstwerken komt daar alleen de
dimensie van tijd bij.

Op latere leeftijd beroemd
Signer werd begin jaren zeventig kunstenaar, toen hij de dertig al was gepasseerd. Aanvankelijk werkte hij in de luwte en was hij vooral bekend bij andere kunstenaars. Pas midden jaren negentig kreeg hij meer bekendheid. Met het verschijnen van een documentaire over hem in 1995 en zijn deelname aan de internationale tentoonstelling Skulptur Projekte Münster in 1997, werd hij bekend bij een groter publiek. Daarna nam de internationale belangstelling voor zijn werk snel toe. In 1999 vertegenwoordigde hij Zwitserland op de Biënnale van Venetië. In 2000 had hij in Nederland een solotentoonstelling in het Bonnefantenmuseum in Maastricht, nam hij deel aan Panorama 2000 in Utrecht en aan het tijdelijke kunstproject KUNSTmatige NATUURLIJKE NETWERKEN (2000-2001) in Zeewolde. Ook opende hij paviljoen De Verbeelding in 2001 met een Kurzzeitskulptur.

Voor het bos bij Zeewolde ontwikkelde Signer de Windkabine (2001). Waar hij gewoonlijk zelf de actie uitvoert, heeft hij hier alleen de voorbereidingen voor een Kurzzeitskulptur getroffen. In het bos bij paviljoen De Verbeelding heeft hij dwars over een fietspad een cabine laten bouwen, een poort waar het pad doorheen loopt. Aan één zijkant is de cabine open. In de andere zijn sterke ventilatoren gebouwd, die elke keer als een fietser door de cabine rijdt een windvlaag veroorzaken. De fietser maakt zo zijn eigen Kurzzeitskulptur.

Vanaf het moment dat hij als kunstenaar is gaan werken heeft Roman Signer zijn projecten buiten in de natuur uitgevoerd, vaak in de omgeving van zijn woonplaats St. Gallen. Anders dan veel andere kunstenaars die in diezelfde jaren zeventig de natuur als hun atelier beschouwden, veranderde hij hierbij het landschap niet of hooguit tijdelijk.

In Zeewolde heeft hij wel een blijvend object aan het landschap toegevoegd, maar het echte kunstwerk openbaart zich pas als het door een fietser in werking wordt gesteld. Zelf zag Signer de Windkabine (2001) als een poort waardoorheen je, als Alice in Wonderland, een ander gebied binnengaat. Het landschap aan de andere kant van de cabine is hetzelfde, maar de fietser die door de poort gaat wordt met opwaaiende haren en kleren even uit balans gebracht.

Annick Kleizen

Roman Signer, Windkabine
Roman Signer, 1938, Appenzell, Zwitserland
Windkabine (2001)
Beton, ventilator, detectielus in pad, 2,75 x 4,65 x 1,55 m
Locatie Zeewolde, De Verbeelding
Collectie De Verbeelding

Website Roman Signer

© Museum De Paviljoens