Jacqueline Verhaagen, De Blauwe Dromer (2002)
Bij de sluis bij het gemaal Lovink bij Harderhaven ter hoogte van Harderwijk, waar het water en het land gescheiden worden, ligt De Blauwe Dromer, een ronde dijk die een klein binnenwater omsluit. De vijf meter hoge dijk is helemaal afgewerkt met blauw asfalt en tussen de stenen van de binnenwand zijn groot hoefblad en de roze sedum spurium geplant. Deze planten zorgen dat het binnenste van de dijk er door het jaar heen steeds anders uitziet. De Blauwe Dromer is licht gekanteld naar de Harderdijk en alleen vanaf daar is iets van de binnenkant te zien. Vanaf het water zie je niet meer dan een glad, diepblauw eiland.
In 1996 vroeg de Provincie Flevoland drie kunstenaars een ontwerp te maken voor een kunstwerk bij de nieuwe sluis van het gemaal Lovink, waarbij de scheiding tussen land en water centraal stond. Jacqueline Verhaagen wilde met haar ontwerp de bescherming die een dijk biedt voelbaar maken en een plek creëren voor contemplatie. Dit plan werd gekozen voor realisatie. Uiteindelijk duurde het tot 2002 voor De Blauwe Dromer daadwerkelijk in het water lag. Het werk is tegelijkertijd met het totale sluisproject ontwikkeld en de uitvoering bracht verschillende (technische) complicaties mee. Voor het gekleurde asfalt is Verhaagen uitgeweken naar Frankrijk, omdat in Nederland onvoldoende kennis over dit materiaal was.
Een dromer is een overblijfsel van een dijk landinwaarts, die vroeger bescherming tegen het water bood en nu geen functie meer heeft. Jacqueline Verhaagen heeft gebruik gemaakt van dezelfde vorm, materiaal en techniek als de ingenieurs, die de polder hebben ingericht. Het zou naadloos in de omgeving opgaan als de dijk niet zo blauw was. Verhaagen heeft voor deze kleur gekozen door de associaties met denken en dromen en om de dijk duidelijk te onderscheiden van de omringende functionele dijken.
Aanvankelijk was het de bedoeling dat het werk toegankelijk zou zijn om bezoekers het intense blauw en het gevoel van bescherming van de dijk te laten ervaren. In de uitwerking bleek dat echter niet mogelijk zonder aanpassingen als steigers en trappen, die de vorm van het werk zouden aantasten. Nu blijft het onbegaanbare eiland deels verborgen en nodigt het uit tot dromen.
Annick Kleizen
Jacqueline Verhaagen, De Blauwe Dromer
Jacqueline Verhaagen, 1959, Ridderkerk
De Blauwe Dromer (2002)
Aarde, water, asfalt, groot hoefblad, sedum spurium
5 m x ø 45 m
Locatie Zeewolde, gemaal Lovink
Collectie Provincie Flevoland
Bijdragen
CiskaReacties
