herman de vries, Sanctuarium (1999-2001)
Voordat hij in 1969 zijn baan en zijn vertrouwde leven opgaf en kunstenaar werd, werkte herman de vries als biologisch onderzoeker. De natuur heeft hij daarna niet verlaten, integendeel: waar hij eerst wetenschappelijk onderzoek deed, benaderde hij de natuur nu op een meer poëtische en filosofische manier. Ze werd het hoofdthema van zijn werk.
meine poesie ist die welt, schreef herman de vries begin jaren zeventig. (Naar zijn eigen voorkeur zonder hoofdletters om hiërarchie te vermijden). En hij herhaalde dit veelvuldig.
"Met kunst kunnen we natuur niet rijker maken of verbeteren"
Sinds 1970 woont de vries in het Duitse Eschenau, bij het Steicherwald, één van de grootste Duitse bosgebieden. Hier vindt hij een groot deel van zijn materialen. Reizen naar bijzondere natuurgebieden over de hele wereld documenteerde hij door steentjes en aarde te verzamelen, die hij sinds 1978 een plek geeft in zijn Erdmuseum.
Daarnaast heeft herman de vries veelvuldig over kunst en de natuur geschreven. In 1993 maakte hij op initiatief van SKOR (Stichting Kunst en Openbare Ruimte) een plan voor een gebied grenzend aan natuurgebied De Weerribben in Overijssel, dat weer teruggegeven zou worden aan de natuur. In het rapport dat hij daarvoor schreef wordt zijn standpunt duidelijk: kunst in natuur is volkomen overbodig! natuur is zichzelf genoeg en moet ons ook genoeg zijn. met kunst kunnen we natuur niet rijker maken of verbeteren.
In Zeewolde heeft hij voor het tijdelijke kunstproject KUNSTmatige NATUURLIJKE NETWERKEN(2001) een Sanctuarium aangelegd: een stukje grond omsloten door een met rozenstruiken begroeide aarden wal. Daarbinnen mag geen mens meer komen. Het Engelse woord Sanctuary betekent zowel heiligdom als natuurreservaat. Het Sanctuarium (1999-2001) in Zeewolde moet een beschermde en gerespecteerde ruimte zijn.
Geen kunst in de natuur
herman de vries maakte zijn eerste Sanctuarium in Stuttgart in 1993: op een stukje grond tussen een aantal wegen plaatste hij een rond hek. Dit Sanctuarium was open om te zien, maar het hek had geen poort. Voor Skulptur Projekte Münster (1997) liet de vries een ronde muur op een grasveld bouwen. In de muur zaten kijkgaten: mensen mochten kijken, maar konden niet binnen de muren komen. Waar een tuin gewoonlijk een door mensen aangelegd en onderhouden stukje gecultiveerde natuur is, is in de omsloten tuin van herman de vries niemand welkom. De natuur kan zo haar vrije gang gaan. Zo lang in Zeewolde de rozen nog niet helemaal ondoordringbaar zijn, en je met wat moeite nog over de wal zou kunnen klimmen staat er nog een hek omheen.
Het vergulde hek in de wal is en blijft gesloten. herman de vries heeft een hekel aan kunst in de natuur. In de Sanctuaria bestaat het kunstwerk dan ook niet uit de wal met de poort, het hek of de muur. Het gaat om wat daarbinnen gebeurt: geen natuur als kunst, maar natuur ìs kunst.
Annick Kleizen
herman de vries, Sanctuarium
herman de vries, 1931, Alkmaar
Sanctuarium (1999-2001)
Aarde, baksteen, staal, bladgoud, rosa canina, ø 30 m
Locatie Zeewolde, De Verbeelding
Collectie De Verbeelding
Bijdragen
CiskaReacties
